Uitgaan met een rolstoel als je een opgefokt karakter hebt

Enkele weken terug ben ik voor het eerst in Amsterdam uit geweest met rolstoel. Ik was natuurlijk wel vaker in Amsterdam uit geweest, en ik neem ook wel eens mijn rolstoel ergens mee naar toe, maar een hele nacht: nee, dat had ik tot dan toe nooit gedaan. Ik was dan ook een beetje zenuwachtig en erg rolstoelgericht, zoals ik me altijd extreem bewust ben van die wielen en het dat ze met zich mee brengen.
Op zoek naar een van de vrienden van ons kleine kringetje - uiteindelijk waren we maar met zijn drieën - kwamen we bij een studentikoze danstent. Nu ben ik sowieso niet zo van de danstenten, maar dat in combinatie met een rolstoel was extra slikken. Ik weigerde echter er mijn avond door te laten verzieken: er was natuurlijk ook gewoon een bar. Daar installeerde ik mij met Vriend1 en we richten ons op het bier. De rolstoel had ik voor het gemak aan de kant gezet. Het was gezellig en ontspannen, tot ik in het oog kreeg wat zich in de buurt van mijn rolstoel afspeelde. Wat ik zag was dit:

Mijn rolstoel staat in de buurt van een lege bar en leeg sta-tafeltje. Hij staat niet in de weg. Mijn vest ligt er overheen. Een groepje gezichtsloze jongeren staat er zo’n beetje naast en een van hen - een wat kleiner exemplaar - zet zijn vaasje op mijn rolstoel. Ik begrijp niet waarom hij dit doet en voor ik verder ga wil ik de aanwezigheid van een lege bar en een leeg tafeltje nog maar eens benadrukken. Het biertje valt natuurlijk om, de inhoud van het glas over mijn vest en rolstoel.
Ik ben niet blij en zeg er wat van. Nee, dat is niet helemaal waar. Gelijk mijn driftige karakter - Donald Duck is mijn soulmate, zeg maar - spring ik van mijn barkruk, sla op tilt en ben vastbesloten die gozer tot moes te slaan.
Blijkt na enig geschreeuw over en weer dat deze gozer iets soortgelijks van plan is. Wars van verstand daag ik hem uit: ‘Kom dan. Kom dan!’
Vriend 1 stopt mij, een jongen van de vijandige zijde houdt het kleine opdondertje tegen. Het loopt met een sisser af, hoewel mijn vuisten onbevredigd natrillen en ik excuses in drievoud eis van het stel. Die krijg ik in de vorm van gratis shotjes. Dat is fijn en attent.
Ik leg een van hen uit hoe ik de situatie interpreteerde, dat ik de aanwezigheid van die rolstoel niet gewend ben en wellicht wat opgefokt reageer. Het wordt weer gezellig, wat natuurlijk de bedoeling is van zo’n avond.

Toch blijft de vraag: was ik ook zo boos geworden als op die plek geen rolstoel had gestaan maar alleen mijn vest had gehangen? Nee, dan had het me niet uitgemaakt. Het was puur de rolstoel, hoe kinderachtig dat ook is. Kennelijk is met rolstoel uitgaan een ding, maar met rolstoel omgaan iets heel anders. Ik moet nog veel leren. En misschien iets minder drinken.