Trapliften

Trapliften

Er lopen mensen heen en weer die ik vaag ken van naam, van achterflap, van verre roddels uit kleine kroegen. We zijn laat, moeten naar een boekpresentatie beneden. Eigenlijk overdreven, dat ‘beneden’, want de trap die ik af moet is maar een paar treetjes lang.

Naast de trap staat een kolossaal bouwwerk, bestaande uit twee armen en een vierkant platform, ingeklapt tegen de muur.

   ‘Kom,’ zegt mijn vriend, ‘neem de traplift.’

   Ik twijfel. Natuurlijk weet ik dat elke gewone trap taboe is en dat het mooi is dat er een lift beschikbaar is, maar het is druk. Mensen kijken, of zouden kúnnen kijken als ik straks in mijn uppie op dat ding sta.

   ‘Straks,’ zeg ik en voor mijn vriend een weerwoord klaar heeft, ben ik al beneden.

Tijdens de presentatie - waar wij achteraan in de zaal zitten en kijken naar de ruggen van staande mensen omdat vriendlief een schoolbankje heeft gevonden en ik me verplicht voel in ieder geval één keer die dag naar zijn goedbedoelde adviezen te luisteren - overdenk ik de trapliften in mijn leven. Het zijn er gelukkig niet al te veel en er blijft er maar één echt hangen: die op de Werkplaats.

   Toen ik naar de middelbare school ging waren alle lokalen voor mij bereikbaar, op één na: het muzieklokaal. Dit zat samen met de kantines op de eerste verdieping, net waar geen lift was. Er werd een traplift gebouwd, niet alleen speciaal voor mij maar ook voor de minder valide leerlingen die ná mij zouden komen. Ik denk dat ik na de muzieklessen nog één of twee keer met de lift naar boven ben geweest.

   Dat had niets te maken met ondankbaarheid, want ik vond het fijn dat de school bereid was om mee te denken en te bouwen. Het had te maken met schaamte.

   Wie trapliften kent, weet dat ze traag en schokkerig werken. Zoals het begin in de megatekenfilmhit Up, waarin het hoofdpersonage tergend langzaam van rechtsbovenaan het scherm naar linksonder glijdt, op een traplift die halverwege ook nog eens stopt. Het is een extreem trage scène, maar ontzettend sterk.

   Ik vind het vervelend dat mensen kunnen zien, hoe ik hannes met een afstandsbediening, schaamrode kaken krijg en ellenlang bezig ben om van boven naar beneden te komen - want trapliften staan op de een of andere manier altijd midden in het zicht, net als op de Werkplaats.

   Het is nu eenmaal een mal gezicht, daar zou ik me overheen moeten zetten, maar dat gaat de ene keer beter dan de andere keer.

Als de presentatie is afgelopen en iedereen naar buiten stroomt, drankjes haalt, weer terugkeert, jassen pakt en elkaar gedag zegt, sta ik onderaan de trap. Een rood hoofd, gigantische spijt, want zojuist mompelde ik iets tegen mijn vriend waaruit blijkt dat ik die traplift wel wilde gebruiken.

   Als hij bij het personeel de afstandsbediening heeft gehaald en de lift naar beneden komt, schiet het eruit: ‘Ga je mee?’

   Samen nemen we de lift naar boven.