The winner takes it all
’s
Middags word ik gebeld door een mij totaal onbekend nummer. Normaal
neem ik dan niet op, maar ik ben op tijd bij de telefoon, de zon
schijnt en ik heb een goede bui (ja, die heb ik ook wel eens), dus:‘Hallo?’
Ik blijk een aardige mevrouw aan de telefoon te hebben die de voorrondes organiseert van de schrijfwedstrijd waar ik aan meedoe.
Of ik vanavond nog naar de uitreiking van mijn regio, Utrecht, kom?
Ik bel vriendlief, die meer verstand van dit soort zaken des levens heeft, om te vragen wat hij ervan denkt. Hij denkt ongeveer dit:
‘Marijn, verwacht je nou serieus dat ze alle inzendingen uit Utrecht gaan bellen of ze nog wel komen kijken?’
Moeders sluit zich daarbij aan.
Vader ook.
Ik denk: het zou te mooi zijn ook.
’s Avonds zitten we in een overvolle theaterzaal te Utrecht. Ik voel van alles in mijn schoenen zinken als ik op de voorste rij mensen met papiertjes zie zitten en daaruit veronderstel dat die mensen gewonnen hebben en dat al weten. Ik spreek mezelf toe dat ik niet zo kinderachtig moet doen en dat er niks gezegd is, en verval weer in een fantasie over Het Winnen.
Ik bedenk me hoe relaxt het zou zijn om 250 euro aan boekenbonnen te winnen en maak in mijn hoofd alvast een lijstje met titels die niet in mijn boekenkast mogen ontbreken.
Wat dacht je van het gehele oeuvre van Douglas Coupland, mijn grote held? Dat boek over moeilijke vrouwen van Elizabeth Würtzel, wat ze schreef in een van haar grootste deliriums? Of al de boeken die ik de afgelopen tijd niet heb kunnen lezen omdat ik een gelezen boek ook meteen wil hebben maar mijn geld voor dringender zaken nodig had? En als ik dan nog wat over houd, wat lectuur voor de vakantie?
Na een liedje, een filmpje en een praatje gaat het eindelijk beginnen. Eerst een beschrijving van maar liefst twee derde prijzen waarin ik mezelf niet herken, en die ik ook niet win. Bij de tweede prijs stijgt de spanning in de zaal. Een gelukkig meisje gaat er mee vandoor (later lees ik hoe goed geschreven voorgenoemde inzendingen waren).
Volgt de eerste prijs. Er wordt verteld dat de jury het unaniem eens was over dit verhaal, dat goed geschreven was en lekker weglas. Het woord ‘begrafenissen’ valt, heel toevallig het onderwerp van mijn inzending, en men heeft het over een mannelijke winnaar. Er valt van alles op zijn plaats als ik me bedenk dat Marijn op papier nogal eens masculien overkomt.
Dan, zonder dromen, hoor ik de titel van het verhaal. En mijn naam.
.jpg)
20°
