Reumaproof

Mijn vriend en ik – onze relatie nog vers van stuk, en onbedorven – gaan een paar dagen naar Berlijn. Appartementje op steenworpafstand van mijn ultieme lievelingsplek: Potsdamer Platz en het Sony Center. Drie dagen onafgebroken met zijn tweetjes.

Als voorbereiding op deze stedentrip naar de Duitse hoofdstad, haal ik mijn Berlijnse Bijbel (de reisgids) erbij en zet ik met potlood kringetjes om alles wat ik wil zien. Maak een lijstje met plaatsen, winkeltjes en monumenten waar we wat mij betreft niet onderuit komen en laat hier en daar een regel over voor vriendlief’s wensen.

In gedachten teken ik de afstand van het appartement naar Unter den Linden, schets ik beelden over metrostations en aanwezige liften. Ik probeer de waarschuwende signalen van mijn lijf te negeren, maar naarmate de reis dichterbij komt, beginnen de zenuwen meer te jeuken. Vroeg of laat moet ik het ter sprake laten komen: de rolstoel.

Mijn vriend weet dat ik reuma heb. Hij weet dat de 4 trappen naar zijn Amsterdamse verdieping soms teveel zijn en dat mijn energie beperkt is. Ondanks zijn begrip - vaak houdt hij beter rekening met mijn knieën dan ikzelf – vraag ik me af: begrijpt hij dit dan ook? Dat ik tijdens onze minitrip gekluisterd ben aan mijn belangrijkste hulpmiddel, en wat voor consequenties heeft dit?

Mijn rolstoel – ik heb er al eens eerder over geschreven – is zo’n beetje het meest tastbare bewijs van mijn lichamelijke beperking. Bij vlagen kan ik niet zonder, maar toch zou ik het ding het liefst wegstoppen in een donker hoekje. Omdat ik er nog steeds moeite mee heb de reuma te zien als iets van mijzelf. Als iets dat bij Marijn hoort, en dat je, als je iets met mij begint niet alleen mij, maar ook die kant van mij hebt. Weegt mijn persoonlijkheid dan wel op tegen wat je er aan ballast bij krijgt?

Ik heb nog nooit een relatie gehad die ook zo dichtbij het reumadeel van mij komt, en hoewel ik weet dat mijn vriend mijn ziekte nooit zal veroordelen, ben ik toch bang dat hij op een dag afhaakt. Dat hij al die bijzaken gewoon zat wordt.

Hij weet dat ik iets heb, maar hoe vaak is hij daar nu eigenlijk mee geconfronteerd? Overleeft onze relatie een dergelijke queste wel, of sterker nog;
is onze relatie wel reumaproof?

Uiteindelijk, een week of wat voor de vertrekdatum, schraap ik al mijn moed bijeen en vraag hem of hij het erg zou vinden als ik de rolstoel mee neem. Vanwege mijn benen, en zo. Mijn vriend, de schat, kijkt me even aan, lacht dan zijn charmante lach en zegt, tot mijn grote geluk:

“Nee, joh. Dan ga ik mijn meisje toch lekker duwen?”

Wat mij betreft is het een blijvertje.

PS: Mochten jullie je afvragen hoe Berlijn uiteindelijk was…na een urenlange treinreis kwamen we aan op de Hauptbahnhof, waar de rolstoel op miraculeuze wijze een lekke band bleek te hebben (ik zweer bij God dat ik hier niets mee te maken heb)… We hebben het ding algauw als decorstuk in het appartement geplaatst en een fiets gehuurd om de afstanden naar toeristische trekpleisters te overbruggen.

Het was super!