Reuma-moe

   MTX heeft een voor- en nadeel dat met elkaar overeenkomt: het werkt. Daarom haatte ik het vroeger zo, omdat het beste medicijn tegen reuma precies datgene is wat al het andere verpest.
   Ben ik dan zo boos omdat ik weet dat MTX de tijd nodig heeft op gang te komen, en ik sterk moet zijn? Ik ben misselijk en eet, want eten is het enige wat helpt. Ik kom aan, vind mezelf dik en zodoende ook lelijk. Ik ben helemaal niet sterk.

(Ik heb niks tegen dikke mensen, maar het gemiddelde dikke mens gebruikt geen MTX.)

Ben ik boos omdat ik bang ben?

   Misschien is dat het. Omdat het me niet lukt me over al die emoties heen te zetten, juist nú te geloven in het placebo-effect: dat als ik mezelf maar lang genoeg wijsmaak dat er geen bijwerkingen zijn, er ook echt geen bijwerkingen zijn. En als ik mezelf maar lang genoeg wijsmaak dat het werkt, het misschien ook echt werkt.

   Ik ben bang dat ik er weer een probleem van ga maken, net als vroeger, en dat al die neurotische tics waar ik jarenlang last van heb gehad terug zullen komen. Dat ik me verlaag tot het weggooien, verstoppen en/of begraven van medicijnen. Of dat ik het niet doe en opnieuw elke week moet spugen, gewoon omdat dat is wat er gebeurt.

   Ik zou om zo min mogelijk met MTX bezig te zijn, er zo weinig mogelijk aan denken en zoveel mogelijk afleiding te zoeken, want dat is de eerste stap. En daar faal ik nu in. Dat maakt me weer boos. Mijn moeder mijn brave pillenslikken een heldendaad, waarom voel ik het dan niet zo?

   Misschien is het weer even allemaal teveel en ben ik gewoon aan vakantie toe. Even helemaal nergens mee bezig zijn, niet met toekomsten en wat daar allemaal aan beperkt is, niet met verantwoordelijkheden die ik zou moeten nemen maar niet altijd neem – en al helemaal niet met mezelf. Met reuma.

   Het is zomer en ik geloof dat ik daar hard aan toe ben.

Ik wens iedereen een hele fijne, zonnige, pijnvrije en gezellige vakantie! Tot gauw!