Pinkpop

   Pinkpop staat voor goede sfeer en nog betere muziek, en dat eerste was al aan het begin van onze trip te merken. De trein naar Heerlen werd volledig bezet door enthousiaste figuren met dezelfde reisbestemming als wij. Hier en daar vielen bandnamen met uitgebreide recensies, artiesten die men had gezien, zou gaan zien of zou willen zien. Verhalen over Pinkpopedities van voorgaande jaren gonsden door de tweede klas. Veel Rammsteinshirts ook, waardoor ik me met mijn bandvest meteen thuis voelde.

   Wat fijn was, was dat er dit jaar geen vertraging was bij de NS en dat we niet om hoefden te reizen. Wat minder fijn was, was dat we de stang van de rolstoel in de bus naar camping A lieten liggen en dat de bus vervolgens wegreed zonder naar onze kreten te luisteren. Het wachten op de terugkeer van het betreffende vervoersmiddel kostte ons niet alleen zeeën van tijd, maar ook The Opposites. Vooral Maret had hen erg graag had willen zien, dus dat was flink balen. Samen deden we Dom, Lomp and Famous bij het opbouwen van de tent. Dat ging gelukkig voorspoedig.

   Wel waren we ruim op tijd voor Rammstein, mijn grote muziekliefde en zo’n beetje mijn hoofdreden om dit jaar weer naar Pinkpop te gaan. De show leek een exacte kopie van wat ik in december al met mijn broertje had gezien - en was dus ook even kort - maar het was ruig, stoer en lekker hard, zoals ik hoopte. Marets oordeel: ‘De muziek was slecht maar de show gaaf.’

   De mededeling die op het Rammsteinconcert volgde, namelijk dat er nachtvorst voorspeld was, was iets minder gaaf. Die eerste nacht sliepen we, zij astmatisch en ik reumatisch, behoorlijk slecht.

   Ik werd wakker met de voorspelde rug- en nekklachten, maar verder viel de overbelasting mee. Het terrein was redelijk rolstoelbegaanbaar en waar het niet rolstoelbegaanbaar was - bijvoorbeeld doordat de regen het gras verpestte of door de te hoge drempels en heuvels die het camping- en festivalterrein rijk waren - bleek genoeg hulp. Zoals Maret het hele weekend zou herhalen:

   ‘Iedereen is zo aardig hier.’

   En inderdaad: waar we ook kwamen of vastliepen, er was altijd wel iemand bereid om mijn rolstoel even uit de modder te trekken. Of de tent op te vouwen. Of te zorgen dat we, met diezelfde rolstoel, niet van de heuvel gleden. Sterke, stoere, gezellige festivalgangers: Pinkpoppers.

Door regen, moeheid en school zijn we voor Mika, Pink en The Prodigy naar huis gegaan. Dat klinkt misschien als een verlies, maar we hebben zoveel gezien, gelachen en het zo gezellig gehad dat het geen verlies mag heten.

   Nu zijn we moe en verkouden thuis. Ik heb last en ben overal stijf, maar voldaan. Volgend jaar gaan we zeker weer!