Het is een tijd goed gegaan. Eerst was ik alleen misselijk even voor het innemen van de MTX, en een halve dag er na. Toen werd het een hele dag voor het innemen en de hele dag er na. Toen kwam er nog een dag na het innemen bij. En nog een.

   Uiteindelijk was ik na het innemen van de MTX zo lang misselijk dat ik geen tijd meer had om het niet te zijn, want dan moest ik hem overmorgen alweer innemen.

   Op den duur leek alles MTX, dus belde ik het ziekenhuis. Ik mocht een week later langskomen. Een van de alternatieven, was me al verteld, was een medicijn dat om de zoveel weken werd ingespoten - per infuus.

   Nu weet iedereen inmiddels wel dat ik echt heel bang ben voor infusen en injecties die aan aderen gebonden zijn. Maar in die week tot de afspraak droomde ik dat ik naar het ziekenhuis moest. Er zat Emla op mijn linkerpols en ik moest steeds huilen want ik zou zo geprikt worden. Ik was net een klein kind, of mezelf maar dan hoe ik als klein kind was, met als enige verschil dat ik me toch liet prikken.

   Het deed niet echt pijn maar ik voelde het naaldje kraken onder mijn huid - of iets wat op kraken lijkt. Ik wist dat het in het echt ook zo zou voelen want ik heb genoeg prikken gehad om dat te weten.

   Toen ik wakker werd, was ik niet misselijk maar duizelig, een bijna welkome afwisseling. Het was me ineens duidelijk dat ik het zou kunnen, zo’n infuus, zolang ik maar geen MTX meer hoefde.

   Als iemand me dit een jaar geleden had verteld, had ik hem weggehoond.

Compleet voorbereid op het gesprek en met deze bizarre ommekeer in mijn hoofd, ging ik naar het ziekenhuis. We bespraken medicijnen waarbij ik absoluut niet zwanger mag worden want (toen volgden er allemaal dingen die ik eigenlijk niet wilde weten) en medicijnen die leken op hetgeen waar ik me al op had ingesteld.

   Tot mijn grote verrassing bleek er nog een optie: Plaquenil. Kleine, neutrale pillen. Niet geel, maar wit. Nauwelijks bijwerkingen, geen infuus. Dat is het geworden.

   Als ik nu weer met mijn tante over haar werk praat, kan ik weer denken: ‘Gelukkig ben ik niet de hele week misselijk.’ Dat is een enorme verbetering.

PS: Ik hoop dat de lezer begrijpt dat de werking en vooral de bijwerkingen van de MTX heel erg persoonlijk zijn, en vaak aan Pavlov gebonden. Hiermee wil ik zeggen dat als je volgende week met MTX begint en het nog nooit gehad hebt, je er niet vanuit hoeft te gaan dat je er net zoveel last van krijgt als ik. Er zijn zat mensen die het prima doen op dit medicijn, dus geef het een kans!