Mijn kleine grote broer

Of het pijn doet.

Of Emla helpt.

‘Is het handiger om niet te kijken? Jij bent er toch bang voor, Marijn?’

Ben ik bang voor prikken?

Net als wanneer het over de MTX gaat, lukt het me doorgaans niet langer dan vijf minuten om normaal over injecties te praten, voordat de gezellige chaos in mijn hoofd plaatsmaakt voor de minder gezellige overvloed aan herinneringen.

Zoals aan de narcose waarbij de anesthesist naast mijn ader prikte en aan het infuus begon te sjorren. Of de armprik waarbij ik bijna flauwviel en al die keren dat er zusters bij moesten komen omdat ik niet rustig werd. En wat dacht je van de ontelbare Enbrelprikken die wél pijn deden? De Humira? Of, opnieuw, de enorme injectienaalden van de MTX, die ik niet alleen altijd mijn been in voelde gaan, maar waarvan de vloeistof die eruit sijpelde er ook elke injectie weer voor zorgde dat ik over mijn nek ging?

Als er naalden op tv komen knijp ik mijn ogen dicht tot het voorbij is. Als er in het ziekenhuis sprake is van een infuus, een uitgebreid bloedonderzoek of een MRI met contrastvloeistof begin ik te huilen. Soms loop ik weg. Onderhandelen is geen optie, ook niet nu ik achttien ben.

Ik ben bang dat bang een beetje een understatement is.

Maar daar heeft mijn broertje niets aan. Joppe wil horen dat het allemaal wel meevalt. Dat er niets eng aan is als ze – zoals hij het zelf zo mooi zegt – ‘met een dikke naald bloed uit je arm zuigen’. Dat het ook geen pijn doet.

Zeker.

Dus houd ik mijn verhaaltje over onstpannen, de andere kant op kijken, stevig in papa’s hand knijpen en uren van tevoren Emla opplakken. Beloof ik hem dat er niets aan is.

Als het eenmaal zover is, ben ik even nerveus als Joppe. Ik hoop dat ik hem door de jaren heen niet verpest heb met mijn horrorbeelden en schreeuwacties (er waren tijden dat ik thuis ook rustig stennis schopte als het tijd was voor Enbrel). Met mijn moeder wacht ik in de huiskamer tot hij terugkomt.

Dat doet hij, na niet eens zo’n lange eeuwigheid. Pleister op de arm, bleek bekkie maar grote grijns.

Papa zegt: ‘Dat viel wel mee, hè?’

Joppe knikt, en zegt: ‘Maar ik doe het nóóit meer.’

Ik denk: ‘Wauw. Ik wou dat ik dat kon.’