Marijn's ijzersterke overlevingsdrang

Twee weken geleden – toen ik al een poosje liep aan te modderen – schreef ik over dips en lichtpuntjes. Vervolgens ging ik van ‘last’ naar ‘heel veel pijn’ en van ‘grieperig’ naar iets wat grote kans had in het ziekenhuis bestempeld te worden als ‘virale infectie’, als ik me gewoon als een brave patiënte zou laten prikken.

Heb ik niet gedaan, waarover een andere keer meer. 

De afgelopen weken heb ik o.a. geleerd hoe je op twintig verschillende manieren duizelig kunt zijn en hoofdpijn kunt hebben. Ik heb nu een waterbed met koortszweet. Daarbij heb ik mezelf wegens aanhoudende nekklachten een nieuwe, superhippe, robotachtige motoriek aangeleerd. Geweldig in combinatie met de mankepoot-loopwijze die ik hanteer als ik last heb van mijn enkel.

• 3x school, wat best jammer is, als je maar één keer per week school hebt,
• ± 8x oppassen t.w.v. meer dan 100 euro, en een x aantal keren dat ik bij mijn moeder in de zaak zou bijverdienen voor de feestmaanden,
• 2x rijles (oké, ik geef toe dat ik hier niet zo heel lang om gerouwd heb),
• diverse afspraken met vrienden. 
  

Verder heb ik de sneeuw vooral vanachter glas mogen bewonderen, mijn vriend maar liefst één dag in mijn aura kunnen sluiten en ben ik niet naar Theo Maassen geweest.

O, en de uitgaansafspraak in Amsterdam – voor het eerst sinds, uhh, eeuwen? – waar ik ontzettend veel zin in had?

Mijn mailtje aan de rest begon met: “Jullie voelen hem zeker al aankomen, maar…” 

Tussen de vreugde van het ziek-zijn door loopt mijn moeder te juichen dat ze vindt dat het de goede kant op gaat. Ik zie de vreugde niet want ik lig het grootste deel van de dag te slapen.

Door miscommunicatie tussen het AZU en WKZ (transitiecrisis) duurt het een week langer voor ik bij een arts kan komen, en eer ik die dan spreek, gaat het nèt niet slecht genoeg meer om er iets aan te doen. Hoef ik ook niet opgenomen te worden, dat is dan wel weer fijn, maar wat nu?

Nu ben ik de komende weken waarschijnlijk dus nog wel moe, duizelig en hoofdpijnerig, maar niet meer ziek genoeg om medicatie te krijgen.

Uitzieken met Humira, heet dat.

En dat uitzieken zou neerkomen op zo’n vijf weken ziekzijn in totaal + nog altijd pijn in elk deel van mijn lichaam. Een echte vooruitgang, inderdaad. 

Maar mij hoor je niet klagen.

Mijn humeur lijdt daar nauwelijks onder. Ik ben het raamuitzicht helemaal nog niet zat. Het niet-zien van mijn vriend is vast fantastisch voor onze relatie. Een achterstand oplopen op schoolwerk omdat mijn concentratie direct gerelateerd is aan hoe ik me voel, is helemaal geen punt.

Sinterklaas vieren in bed lijkt me erg gezellig.

Wat zeg je? Of ik het idee dat de wereld zonder mij vrolijk verder draait erg dramatisch vind?

Nee, hoor.

Ik vind dit gewoon een béétje lang duren, mag dat?