Laatkomertje

Buiten mijn (te) late start, sta ik zo’n beetje te watertanden om weer te beginnen. Helemaal herboren voel ik me niet, maar – zo na de zomer – net herboren genoeg om weer aan het werk gezet te worden. Ik heb energie om te dóen, om te schrijven, een volle week te hebben en aan het einde van die week moe te zijn omdat ik iets heb gedáán – in plaats van moe zijn omdat ik a) last heb of b) niets doe omdat ik anders last krijg. Ik wil gezond moe zijn.

   En ik wil dat allemaal langer dan drie weken volhouden, dus plan ik mijn week zorgvuldig. Met Spanje nog in mijn bloed – het water, de sangria, de overheerlijke tapas – maak ik een weekplanning die mij drie rustige dagen garandeert. Rustige dagen die ik dan moet vullen met schrijven, of lezen, of lezen over schrijven. Mijn bergen huiswerk zie ik met frisse glimlach tegemoet, en zelfs het gebruik van spalken/rolstoelen/doc.Martin’s lach ik toe. Kom maar. Ik ben er klaar voor.

Afgelopen keer schreef ik over mijn boosheid, over de aanhoudende irritatie in mijn maag en de woede die ik voelde over de MTX. Die woede is er nog steeds, zij het wat onderkoeld. Ik werk er aan, schrijf erover.

   De medicijnen beginnen langzaamaan hun werk te doen en om dat proces niet te verstoren, dien ik rekening te houden met de inwerktijd. Er zullen weer periodes aankomen dat het minder gaat, dat ik moe en ziek ben en het allemaal niet zie zitten. Kennelijk zit dat in het patroon. Dat is prima.

   Misschien is erkennen ook wel het halve werk, en vind ik het hele reuma-hebben wat minder moeilijk als ik écht rekening houd met wat ik wel en niet kan. Soms kan ik dan ook meer. Ik leer dat, wil dat leren. Ik begrijp dat mijn nieuwe energie, zoals ik het maar even noem, slechts tijdelijk is en weer af zal nemen. Ik begrijp dat het een valkuil kan zijn en dat ik juist nu moet dimmen, niet over de grenzen van mijn belasting gaan. Dat zal ik doen.

   Want, zoals Meredith in Grey’s Anatomy – de serie die ik alleen maar kijk om te ontladen, aangezien ik áltijd moet huilen, wat er ook gebeurt – zegt:

   ‘I’m no quitter.’

Precies. I’m no quitter. Ik moet het mezelf gewoon blijven herinneren.