Injectie issues
Injectie Issues. Ik wil mijzelf leren injecteren. Dat vind ik, met de aankomende vakanties en eeuwige zelfstandigheidleuze in mijn achterhoofd, een nobel idee (‘op eigen benen kunnen staan’, altijd een leuke uitspraak met betrekking tot reumatische staansbeperkingen). Het zelfprikken biedt zoveel vrijheid dat het bijna opmerkelijk is dat ik er niet eerder mee kom.
Ben ik dan vergeten dat ik het eerder heb gedaan, dat ik, toen ik met schoolreis naar Berlijn ging en eens per week Enbrel ingespoten kreeg, helemaal zelf die naald in mijn buik heb gestoken? En dat het mikken en spuiten van die specifieke Enbrelinjectie zoveel meer gedoe en ervaring vereiste dan het insulinespuitachtige systeem van de Humiraprik?
Dat ben ik niet vergeten.
Ik ben ook niet vergeten dat ik die Enbrelprik misschien drie keer zelf heb gedaan en dat het me daarna niet meer lukte. Ik vergeet niet hoe vaak ik nog zit te stressen als het om de prik gaat en hoe gespannen die op dag ben, hoe neurotisch als het om inwerktijden van de Emla gaat. In mijn hoofd zit een enorme checklist die ik voor Het Moment afga en waar op geen enkele manier van mag worden geweken. In mijn hoofd is prikken dan ook nog altijd een enorm issue.
‘Waarom doe ik het eigenlijk niet?’ vraagt vriendlief op een onbewaakt moment. Ik kan me alleen maar voorstellen dat ik hem aankijk alsof hij drie hoofden heeft. Hij meent het. Waarom prikt hij niet? Hij is er niet bang voor, weet hoe belangrijk het is dat ik die spuit krijg en hij weet wat het oplevert als hij het doet. Had ik al gezegd dat hij er niet bang voor is?
Eigenlijk wil ik nee zeggen, maar ik moet toegeven dat het niet zo’n slecht idee is. Als het voor hem zo makkelijk is en voor mij zoveel scheelt, waarom zouden we het dan niet proberen?
Een afspraak wordt gemaakt en op een mooie zondagmiddag vind ik mezelf in de tuin met ouders en vriend, gezellig aan de thee.
‘Zullen we het nu maar even doen?’ stelt die laatste voor. Even kan ik hem niet anders zien dan de hand die mij zo een enorm vervelende prik gaat geven. Maar dat laat ik los, zoals ik dat ook bij mijn vader los kan laten. Redelijk kalm verwijder ik mijn pleister, laat de resterende Emla van mijn been geven en stribbel nauwelijks tegen als mijn vriend de prikpen op mijn been drukt.
Het gaat goed.
Trots hij me aan, de man met wie ik een week later op vakantie zal gaan en wie diezelfde prik dan weer gaat geven, de schat. Wat een opluchting.
Moet ik de Humira alleen niet vergeten mee te nemen.
.jpg)
20°
