Het laboratorium

In die tekst ligt het probleem. Omdat ik zo vaak verkeerd geïnjecteerd ben - scheef, met geweld, volledig in paniek - ben ik panisch voor armprikken geworden. Therapie, Emlapleisters en Temazepam hebben me die angst niet doen overwinnen. Daarom zet mijn dokter expliciet op de prikbrief dat het uit mijn vinger gehaald moet worden. Hij vraagt om zo min mogelijk bloed en de bezinking kan men eventueel laten zitten. Maar dat wil er bij het lab niet in.

   Soms zijn de baliemedewerkers aardig en begripvol, soms zijn de mensen die me prikken onaardig en chagrijnig. Of andersom.

   Er was een mevrouw die met zoveel non-verbale agressie bloed bij mij afnam dat mijn moeder daarna zei dat ‘we hier niet voor gingen bedanken.’

   Vrij regelmatig wordt er, enigszins honend, gevraagd of ik niet te oud ben voor deze angsten. Und sofort. Ook al hebben ze het materiaal voor vingerprikken gewoon in huis, blijkt het toch elke keer weer moeilijk om zo ver te komen.

   Ik ben benieuwd wat ik vandaag mag verwachten.

‘Goedemiddag,’ zeg ik tegen de mevrouw achter balie 3. Ze leest de brief en ik lees mee. ‘Ik wil er graag bij zeggen dat het uit de vinger moet.’

   De vrouw kijkt me aan. ‘Dat kan niet.’

   Die zag ik aankomen. Ik leg uit dat ik extreem bang ben voor armprikken en dat er geen mogelijkheid is het anders te doen. Ik zeg er bij dat dit in overleg is met mijn behandelend arts.

   ‘Tja, als ík ziek was, zou ik het wel weten,’ zegt de vrouw. Ik zwijg, zij glimlacht en spreidt haar armen. ‘Of ben je misschien niet zo ziek?’

   ‘Volgens mij is dat de vraag niet echt,’ antwoord ik. Ik voel me zo klein in het volwassenziekenhuis dat ik bijna moet huilen. Ondanks het feit dat ik nu negentien ben en op eigen benen wil staan, mijn eigen verantwoordelijkheden wil nemen en zelfstandig dit soort zaken op wil lossen, baal ik dat mijn moeder er niet is. Mijn moeder zou deze mevrouw wel even vertellen wat klantvriendelijkheid is. Mijn moeder zou wel even zorgen dat ik gewoon uit mijn vinger geprikt werd.

   Ik laat me naar kamer 5 sturen, waar het hele verhaal opnieuw begint. Uiteindelijk helpt de prikmadame me naar 12. Een aardig meisje neemt mijn bloed af. Bij de terugweg kijk ik niet naar balie 3. Wat ben ik dit moe. Op weg naar de uitgang maak ik een kleine omweg naar UMC Patiëntenservice. Dit is wat mij betreft de laatste keer dat het zo moet lopen.