Growing Up

Pan’s verhaal zit de laatste tijd weer behoorlijk in mijn hoofd, en niet alleen omdat ik ook wel zou willen vliegen. Ik begrijp Pan’s verlangen naar een eindeloos speelkwartier – zonder al die volwassen moeilijkdoenerij – en ik snap zijn afkeer voor verantwoordelijkheid en het Grote Onbekende. Pan is er nog een beetje bang voor, dat groot worden, en ik denk dat dit ook voor mij geldt.

Nu ik afgelopen zomer per ongeluk achttien ben geworden – het blijft wennen – claim ik nog meer gericht te zijn op zelfstandigheid dan daarvoor. Dus werk ik (sporadisch) aan mijn busangst en heb ik rijles, zodat ik niet meer afhankelijk hoef te zijn van mijn ouders en hun auto. Dus ben ik (niet heel erg actief) op zoek naar een baantje, zodat ik mezelf weer wat vaker op iets leuks kan trakteren (een weekendje Berlijn, bijvoorbeeld). En dus regel ik (af en toe) zoveel mogelijk afspraken en administratie zelf.

Maar wie de haakjes leest, begrijpt al dat het allemaal niet wil vlotten en het moge duidelijk zijn dat dit komt doordat ik niet doorzet.

Want de andere kant van het verhaal is dat mijn vader me vertelt wanneer ik mijn Emla-pleister op moet en wanneer het tijd is voor de prik. En geloof me; ik weet precies wanneer ik geprikt moet worden, en ik weet heel goed hoe belangrijk dat medicijn is. Hoeveel pijn het me scheelt. Maar ik houd mijn mond.

Evenals bij mijn oogdruppels: ik zit elke zes weken in de wachtkamer van het AZU op mijn zenuwen over mijn oogontsteking, maar beter druppelen doe ik er niet door.

Ik heb het recht op een Wajonguitkering en het enige wat ik hoef te doen is hem aanvragen, maar verder dan een vluchtig kijkje op de site kom ik niet.

Ik ben er allemaal een beetje schuw voor en mijn meest trouwe raadgever (mama!) stelt dat dit komt doordat ik óók nog – naast alles wat ik wèl in eigen handen neem en goed afhandel – een klein meisje ben. En dat klopt, een deel van mij is op sommige punten nog niet zo ver.

Vorige week paste ik op bij een gezin waarvan het de ene helft van de tweeling de hele avond maar zo’n beetje hartverscheurend lag te huilen. Toen ik uiteindelijk licht bezorgd baby’s moeder opbelde, vertelde die me dat de kleine man al een paar dagen van slag was, maar dat het niets was om me zorgen over te maken: Ties’ wereldje was gewoon wat groter geworden.

Het klonk wel begrijpelijk, dat het kleine ventje het allemaal een beetje snel vond gaan. En moest wennen aan die nieuwe indrukken. Ik herken dat wel een beetje. Mijn wereld is in korte tijd ook zoveel groter geworden, met zoveel nieuwe zaken om rekening mee te houden. Misschien moet ik daar ook nog een beetje aan wennen. Misschien heb ik nog wel een beetje last van groeipijn.