Fame

‘Ik wacht hier wel even,’ zei ik, eigenlijk al moe van het geheel. Terwijl Joppe naar beneden verdween, maakte woede plaats voor teleurstelling. Het was weer zover, waarom was er geen lift of roltrap? Het was misschien een oud pand, maar gebrek aan ruimte voor dergelijke aanpassingen had het zeker niet.
   Ik maakte een rondje langs Sean Penn-biografieën (???) en documentaires waar Louis Theroux helaas niet tussen stond. Ik herkende de kriebels in mijn buik - nieuwsgierigheid - en gaf er aan toe, hoewel ik wist dat ik er later spijt van zou krijgen. Tegenover de spijt stond op dat moment een heerlijke jutterstocht door een prachwinkel.
   Naast horror, comedy en andersoortige crap had Fame genoeg Arthouse, complete tv-series stonden tegen de muur gestald - waaronder het in mijn familie felbegeerde vijfde seizoen van Six feet Under - en naar het scheen was de gamesafdeling ook niet mis. Dit laatste kwam Joppe me vertellen, terwijl hij met puppy-ogen de trap afdaalde.
   ‘Marijn?’ begon hij onzeker. ‘Ik heb een heel vet spel gezien met dino’s en zo. Net als wat jij op de PS1 had, weet je wel?’
   Dat wist ik nog wel.
   ‘Het is alleen voor 18 jaar en ouder…’ Hij durfde het bijna niet te vragen, maar ik knikte al en volgde hem de trap op naar de tweede verdieping. Daar haalde ik mijn identiteitsbewijs tevoorschijn en betaalde Joppe’s spel. Het was niet slim, dat wist ik. Ik wist ook dat ik beter zou moeten weten. Was het het waard om drie trappen in één winkel te lopen?
   In dit geval misschien wel, maar hoe vaak ga ik mijn grenzen over voor minder? Hoe vaak loop ik een niet-noodzakelijke trap, gewoon omdat ik
   a) niet getild wil worden (bij mijn vriend thuis),
   b) geen zin heb om alleen achter te blijven (diverse situaties mogelijk), of
   c) gewoon zin heb om over die grens te gaan? Allemaal slechte en zinloze redenen waar ik een dure prijs voor betaal, dus waarom blijf ik het dan toch doen?
   Het zou mooi zijn als ik ooit het punt bereik waarop ik rekening leer te houden met mezelf. Niet uit wijsheid, maar uit mededogen, omdat deze pijn niet altijd nodig is. Nog mooier zou het zijn als winkels als Fame toegankelijker gemaakt worden voor mensen zoals ik: slecht ter been en/of rolstoelafhankelijk.
Ik voorzie een ideale winkelwereld vol roltrappen en liften. Niet omdat ik de hele wereld van minder lichaamsbeweging wil voorzien, maar omdat ik de mindervaliden in deze wereld van meer winkelplezier wil voorzien. Gelukkig verlieten Joppe en ik Fame met twee nieuwe films en een nieuw spel. Helemaal zinloos was het dus niet!