Dromen

   Ik denk het wel. Soms heb ik de behoefte om te gaan rennen. Of om heel hard te gaan fietsen of te dansen. Soms heb ik zo’n zin om als een gek rondjes te gaan sprinten, dat ik mezelf ook afvraag waar dit op slaat. Maar de behoefte eraan is bijna niet uit te leggen: het lijkt wel alsof er een soort druk is, die er dan uit moet. Die druk zit in mijn hoofd en ik kan me voorstellen dat de meeste mensen zo’n druk eruit kunnen sporten of werken, maar mij lukt dat niet omdat ik een beperking heb. Ik ren, spring of sprint nooit, want de consequenties zijn groot en het negeren niet waard.

   Toch blijft die druk in mijn hoofd en hij wil eruit. Mijn lichaam is moe maar de geest niet - zo voelt het - en de energie die de geest heeft kan ik er niet in het dagelijks leven uit werken omdat het lichaam niet meewerkt. Maar kennelijk lukt het in die dromen wel. In die dromen loop ik leeg als een ballon, er ontsnapt lucht, net voordat ik kon knappen. En dus lucht het op. Men kan begrijpen dat ik de tweede soort dromen liever droom dan de eerste.

   De kaart met de gevleugelde rolstoel lijkt mijn theorie te bevestigen. Wat je er niet uit kunt bewegen, moet er op een andere manier. Soms is dat voor mij schrijven. Voor een ander misschien tekenen, schilderen of zingen. Er zijn mensen met een heel bevredigende baan, en weer anderen die rust vinden in bijvoorbeeld tuinieren. Voor ieder wat wils, en als dat allemaal niet werkt, kun je nog altijd gaan dromen.