Draaglast

Dus als mijn vriend voorzichtig de angst uitspreekt mij binnenkort niet meer te kunnen dragen, raak ik in paniek.

Tegen traplopen werkt geen enkele pil. Traplopen betekent; last van mijn knieën en rug, dezelfde dag nog – vaak hetzelfde uur nog. Die eens in het nooit dat ik ergens babysit en daar noodgedwongen naar boven moet, houd ik er van tevoren rekening mee dat dit erg belastend is voor mijn benen. Ik blijf het doen omdat mensen nu eenmaal de behoefte hebben nuttig te zijn en ik mezelf op die manier nuttig maak. Maar dat is af en toe, en dat zijn nooit viereneenhalve trap achter elkaar.

   Hoe ga ik het oplossen, als het moment komt dat mijn vriend mij niet meer kan dragen en ik zelf niet meer naar boven kan?

Ik zou kunnen besluiten minder naar hem toe te gaan en, als ik er dan wel ben, langer te blijven. Dat zou betekenen dat als ik eenmaal bij mijn vriend thuis ben, ik die dagen niet buiten kom, want dat scheelt een keer op en neer. Maar dat wil ik niet, want dan wordt zijn huis een vogelkooi en mijn vriend het baasje dat tussen zijn werk door wat koekjes en aaien komt brengen. Ik ben Rapunzel in de toren niet.

   Een andere optie is dat hij naar mijn huis komt. Maar ik ben niet vaak alleen thuis want ik woon – in tegenstelling tot mijn vriend, die al eeuwen zelf een huis bezit – gewoon nog bij mijn ouders en broertje. Hoe leuk hij die familie ook vindt, ik snap heel goed dat mijn vriend het niet ziet zitten om op bezoek te komen en na de thee gezellig ‘naar mijn kamer’ te gaan. Die fase is hij al voorbij, een pijnlijk punt in leeftijdsverschil.

   Maar wat moeten we dan? Moet ik op mezelf gaan wonen, waar ik nog niet klaar voor ben, om alleen te kunnen zijn met mijn vriend? Moet hij verhuizen voor de vriendin waar hij pas een jaar wat mee heeft? Gaat mijn UWV-uitkering binnenkort op aan nachten in Bob’s Youth Hostel?

  Kort gezegd; hoe houd je een relatie in stand als het fysiek onmogelijk is bij elkaar te zijn?