Donderdagen

Hoewel het toch echt MTX is. Daar ligt het dan ook aan.

’s Morgens begint het al op deze dag. Ik bedenk wat ik ga eten, hoe laat ik dat ga doen en wanneer ik de pillen wil - voor of na het eten, bij een speciaal voor deze dag aangeschaft toetje of toch maar bij de koffie? Tegenwoordig licht ik mijn moeder in, want ik vertrouw mezelf niet. Ik sla hem rustig over, Humira-like: oeps, vergeten!

En daar trapt niemand meer in. Ergens halverwege de dag, of, als er gewerkt moet worden, iets later, geef ik nog een extra hint om aan te geven dat ik vandaag mijn medicijnen moet. Meestal heb ik daar meteen spijt van, want meestal ben ik dan meteen de sjaak. En dat was dus niet de bedoeling.

Mijn moeder pakt en breekt de pillen, schenkt drinken in - melk, ook al wordt dat je afgeraden - terwijl ik verbeten op een stoel zit te wachten tot dit uur voorbij is.

‘Normaal doen, Marijn,’ gebiedt ze, als ze ziet dat ik fysieke kenmerken van nervositeit vertoon terwijl zij mij de minuscule gele rotzakjes overhandigt. Ze is niet boos, hooguit wat geïrriteerd omdat dit elke week zo gaat. Ze vindt gewoon dat ik normaal moet doen en dat vind ik ook. Maar als ik mijn eerste pil in mijn mond leg en er melk bij gooi, wordt mijn hoofd licht en warm en begin ik te schokken vanuit mijn keel. Spoedig zal ik een hand voor mijn mond slaan, mijn hoofd naar achteren gooien en op zo’n manier doorslikken dat ik de hele pil naar beneden voel gaan. En dat moet daarna nog een keer. De rest van de dag - en de dag daarop en vaak die dagen daarna ook - ben ik misselijk.

Dat is niet prettig. Nog minder prettig is dat ik weet dat ik dit vermoeiende proces zeven dagen later weer mag herhalen.

Maar deze week is dat anders. Deze week kies ik zelf het moment van slikken uit. Ik pak de medicijnen zelf uit het doosje en laat me niet leiden door misselijkheid-tussen-de-oren. Ik leg de pillen op de achterkant van mijn tong, neem een grote slok melk en slik ze in een keer door. Zonder te kokhalzen. Zonder onnodige geluiden en krampachtig gewapper met mijn vrije hand. Zonder iets. Deze week gaat me dat helemaal lukken.

Gelukkig is het nog geen donderdag.