De eend
De eend. Mijn moeder heeft een antroposofische speelgoedhandel. Elke maandag sta ik achter de toonbank net te doen alsof ik in kan pakken. Onder de toonbank staat een mand met ‘Bestellingen’, en in die mand ligt al enige tijd een eend met mijn naam er op te wachten tot ’t mag.
De eend is even zacht van kleur als van stof, en heeft een schattig sjaaltje om zijn nek. Zijn kraaloogjes vragen me om stevig geknuffeld te worden en zijn hele verschijning heeft iets geruststellends. Het is een echte troost-eend.
Soms krijg ik jeuk en moet ik iets kopen, bij voorkeur voor mezelf. Meestal heb ik dat geld ook wel, maar door de pijn kan ik momenteel veel minder. De naproxen slaat nauwelijks aan en het lijkt soms wel alsof mijn leven vooral bestaat uit alles wat ik afzeg.
Als ik Ducky meeneem, zullen diverse familieleden weer commentaar leveren op mijn neiging tot kinderspullen verzamelen. Ik kan er natuurlijk wel voor werken, maar heb dat weinige geld eigenlijk nodig voor andere dingen. Zoals een nieuwe buskaart of een shirtje. Ik zou ook mijn vriend eens kunnen trakteren, in plaats van andersom.
Financieel gezien kan ik me de eend dus niet veroorloven.
Daar staat tegenover dat ik mijn medicijnen – voor het eerst sinds jaren – inneem alsof ik er zelf ook in geloof. Ik zanik hardnekkig om mijn prik, omdat ik weet dat hij net dat beetje verschil maakt.
Ik heb eindelijk de brief voor de UWV gepost en hoef daar geen excuses (‘oeps, vergeten’) of principiële bezwaren meer voor te maken (‘ik wil niet naar een of andere onbekwame arbo-arts om te laten zien hoe zielig ik ben, terwijl het na twee bladzijden dossier al duidelijk is dat ik recht heb op die uitkering’).
Bovendien ben ik druk bezig nieuwe uitgaans/leuke-dingen-doen-mogelijkheden te verzinnen (theater) of oude te herintroduceren (bios, koffiepauzes), zodat het minder steekt dat ik mijn oude gewoonte even op een laag pitje moet zetten.
(Oude gewoonte; tot vroeg in de ochtend doorzuipen, verkeersongelukken danwel vertrapte zieltjes veroorzaken en me vervolgens maar 10% van de nacht herinneren).
Ik leer zelfs praten over reuma, en in plaats van alles te bagatelliseren soms ook maar toegeven dat het allemaal ruk is.
Kortom, ik ben hard op weg mijn enige serieuze voornemen te verwezenlijken; leren omgaan met jeugdreuma zonder dat het ten koste gaat van mijn levensvreugde.
Daar verdien ik best een schouderklopje voor, want het blijft moeilijk om niet naar het optreden van een vriendin te kunnen omdat het me teveel kost, of halverwege die éne schooldag per week naar huis te moeten omdat ik zo moe ben. Om niet op te kunnen passen omdat ik de trap niet op kom en me af te moeten vragen of ik later mijn eigen kind wel kan dragen.
Tussen al die dingen door probeer ik niet de hele dag chagrijnig te zijn.
Meneer Eend wacht geduldig in zijn bakje, maar vandaag mag hij eruit. Ik heb hem nodig.
.jpg)
20°
