Buikdansen

Tijdens de eerste lessen, gegeven in een klein schoolzaaltje met een groep van ongeveer twaalf vrouwen, bleek gelukkig al dat ik niet de enige was die muzikaal niet bijster begaafd was; er waren meerdere dames met ritmeproblemen.

   Er werd niet moeilijk gedaan over mijn schoenen, die ik aanhield om niet door mijn enkel te gaan en het werd geaccepteerd dat ik soms aan de kant zat omdat ik moe was. Dat ik vanwege klachten niet altijd kon komen was jammer, maar geen ramp. Ik vond het ontzettend leuk om te doen.

Buikdansen is extreem sensueel, zonder ordinair te worden – hiervoor moet je op Youtube verder zoeken dan Shakira. Het mooie aan deze manier van dansen is dat het je aanspreekt op je vrouwelijkheid.

   Ik zat in een zeer gekleurde groep, van jong naar oud, van dik naar dun, maar zodra de muziek begon gebeurde er met al die dames hetzelfde: de ogen dingen dicht, de knieën en heupen begonnen een eigen leven te leiden en ik kan met zekerheid zeggen dat we ons allemaal vrouw voelden. Dat gold in ieder geval voor mij.

   Ritmisch was ik niet zo sterk en ik leerde niet bijzonder snel, maar het dansen deed iets met mijn zelfvertrouwen wat tot nu toe geen enkele man gelukt is (sorry, baby). Een verademing voor een onzekere puber, dus. Toch heb ik het niet lang volgehouden.

   In tegenstelling tot wat de naam doet vermoeden, is buikdansen een dans die – in den beginne – voornamelijk vanuit de knieën gebeurt. Hoewel het na die tijd nooit meer zo goed gegaan is met mijn rug, moest ik na driekwart jaar noodgedwongen stoppen met de lessen, waarna ik de tot dan toe geleerde bewegingen nog enige tijd in kroegen heb uitgebuit – de ene keer met meer succes dan de andere. Helaas lukt me ook dat niet meer.

   Zoals ik met lopen steeds vaker het idee heb dat ik vastroest, verstijf, zo merk ik dat ook met dansen. Nog steeds zet ik af en toe een MP3-tje van Mezdeke op en begint mijn hele lijf te bewegen, maar het gaat niet meer zoals vroeger. Ik ben niet meer zo soepel in mijn heupen en mijn knieën laten het gauw afweten. Dat vind ik jammer.

De lessen, die gegeven werden door een weinigzeggende Hollandse boerin van 50+ (toch iets anders dan de donkerharige dames uit het Midden Oosten, die het dansen van nature in het bloed hebben zitten), mis ik niet, maar wel mis ik de beweeglijkheid. Het zelfvertrouwen. Ik zal een andere manier moeten vinden om me weer net zo vrouw en sexy te voelen als toen ik dat voelde wanneer ik danste.