Boekenbal!
Boekenbal!
Toen ik een van de organisatoren van Standpunt 19 - een crossmedia-project van de NCRV, zie link hieronder voor meer informatie - vroeg of hij een kaartje voor het Boekenbal voor me kon regelen, dacht ik eigenlijk niet dat het hem zou lukken. Met minstens tien keer zoveel inschrijvingen als beschikbare kaarten is het Boekenbal een aardig onbereikbaar feestje, zeker voor iemand die nog weinig naam heeft gemaakt in de schrijverswereld.Toch werd ik twee weken voor aanvang van de Boekenweek gebeld:
‘We hebben goed nieuws voor je.’ En het was waar; ik mocht naar het Boekenbal! En naar Casa Luna!
Het plan voor 9 maart?
19:00 - In Den Dolder haalt een taxi me op en brengt me naar Amsterdam.
20:00 - Om deze tijd kan ik mijn persbadge afhalen in een café om de hoek van schouwburg, waar ik ook de verslaggever van Radio 1 zal ontmoeten die de hele avond met mij mee zal gaan.
21:00 - De tijd waarop het zaalprogramma begint. Hier mogen zowel mijn vriend als de eerdergenoemde verslaggever niet naar binnen. Ik echter mag dat wel - de exclusiviteit! - en maak dus ‘stiekem’ filmpjes van Marjolijn Februari, Midas Dekker, Adriaan van Dis en Ramsey Nasr met die cello-spelende gast.
22:00 - Nu begint het bal zelf. Ik krijg een uur de tijd om rond te lopen en (schrijvende) aapjes te kijken, vragen te stellen aan al het loslopend wild en te filmen met mijn Standpunt 19 camera.
23:00 - Buiten wacht een taxi mij op, klaar om me naar Hilversum te rijden.
24:00 - Aanvangstijd Casa Luna, het nachtprogramma op Radio 1. Hier ben ik drie kwartier te gast, om te praten over leven met reuma, Standpunt19, mijn schrijfambities en het Boekenbal!
01:00 - Mijn taxi brengt me...terug naar het Boekenbal! Dikke ‘wow’!!!
Die dag wekken de zenuwen me al vroeg. Het aloude gedoe met mijn schoenen begint opnieuw: ik wil ‘s avonds per se op mijn zilveren laarzen, waar ik waardeloos op loop maar die er wel erg cool uitzien. Vijf minuten later wil ik toch liever naaldhakken, een idee waar ik gelukkig zelf ook gauw van in zie dat het nergens op slaat. De conclusie is wederom dat ik mijn doc. Martins maar weer oppoets.
Een kleine drie uur voor mijn taxi me ophaalt - Joost Zwagerman een witte limo, ik een zwarte Mercedes - scoor ik een geweldig kort jurkje waarin ik me mooi en feestelijk voel. Ik controleer de batterijen van mijn camera, steek mijn haar op, verf mijn lippen rood en mijn oogleden zwart. Ik ben bijna klaar als er aangebeld wordt: de taxi, die me zal brengen naar nu al de tofste avond van 2010...
Een week later val ik nog steeds na elke stap zo’n beetje om van de slaap - bijna letterlijk - maar heb ik wel mooie dromen over Boekenbal 2010. Volgend jaar weer (hoop ik)! Wil je weten hoe het me die avond is vergaan? Kijk dan op standpunt19.hyves.nl en check het filmpje!
.jpg)
.jpg)
°



