Alsof je de lotto wint

Ik weet nog goed hoe ik met mijn vader in dat grote UWV-gebouw zat, tegenover een meneer die niet eens voldeed aan mijn schrikbeeld over hoe een UWV-medewerker eruit moet zien – Geert Wilders met het woord ‘NEE’ op zijn voorhoofd gedrukt. De man die met mij zou gaan kijken of ik in aanmerking kom voor een Wajong-uitkering zag eruit als een vriendelijke buurman, zo een die op zondagen de heggen snoeit en altijd heerlijke salades meebrengt op de buurtbarbecue.

Na alle horrorverhalen die ik hoorde over afgewezen reumapatiënten die toch zo overduidelijk recht hadden op deze uitkering en over de overheid die wederom zou gaan bezuinigen op de sociale zekerheid, had ik de moed al bijna opgegeven. Ik zie er niet zielig uit, er zijn perioden waarin het niet eens zo heel ruk gaat – hoewel dat nu niet het geval is – en omdat ik er verder op gebrand ben zo ‘normaal mogelijk’ te leven, zou je als (onmenselijke) uitkeringsmedewerker kunnen denken: dan ga je ook maar zo ‘normaal mogelijk’ werken.

Wat volstrekt onmogelijk is, zeker nu de vooruitzichten even niet zo happy zijn. Maar zelfs toen diezelfde UWV-medewerker zei dat ik inderdaad recht had op de Wajong en dat het geregeld zou worden, dacht ik nog: het is te mooi om waar te zijn. Het is te mooi om waar te zijn dat ik mijn eigen reiskosten zou kunnen betalen, geen geld meer hoef te lenen om naar de bioscoop te kunnen en dat ik ook eens een rondje kan geven zonder dat mijn maandbudget er meteen doorheen is. Af en toe eens een rijles of een shirtje extra, iemand eens spontaan een cadeautje geven.

Die uitkering zou zelfstandigheid met zich meebrengen die, inderdaad, te mooi is om waar te zijn.

Niet veel later krijg ik een brief. Ik word 80 tot 100% arbeidsongeschikt verklaard. Mijn uitkering wordt betaald per 4 augustus 2008, waardoor ik nog een flinke som geld mag verwachten. Geen tweemaandelijkse keuring en geen sollicitatieplicht. Geen addertje. Alleen een gigantisch bedrag op mijn bankrekening, een bedrag wat ik nog nooit van dichtbij heb gezien. Het voelt alsof ik de lotto win, alleen is het eigenlijk nog veel beter omdat dit míjn uitkering is, waar ik recht op heb.

Nadat ik van de pinautomaat kwam, kon ik niet wachten om mijn vriend te bellen: We gaan uit eten, schat.

En ik betaal.