59 kilo is niet mijn streefgewicht
59 kilo is niet mijn streefgewicht
In de puberteit vraagt ieder meisje - zelfs de graatmagere - zichzelf een keer af: ‘Ben ik
Het antwoord dat ze zichzelf vervolgens geeft, is gekleurd door haar opvoeding, zelfbeeld en de hoeveel MTV die ze in haar jonge leven heeft gekeken. Daarom is dit antwoord meestal verre van objectief.
Gelukkig geldt voor het grootste deel van de meisjes dat ze onzekerheden van die aard op den duur ontgroeien, en zichzelf leren te waarderen zoals ze zijn - of door te gaan sporten en op streefgewicht te komen, natuurlijk. Men leert: te dun is net zo slecht als te dik. Toch wil je op geen enkele leeftijd opmerkingen horen als:
‘Ben je aangekomen?’ of ‘Is leuk, hoor, een beetje voller’.
Laat ik het probleem niet groter maken dan het is: ik ben niet echt te dik. Ik heb een buikje en forse bovenbenen, soit. Maar omdat ik uit een familie kom waarin (over)gewicht een issue is, ik wellicht erfelijk belast ben en daarbij medicijnen gebruik waar je niet van afvalt, is de gedachte aan de weegschaal nooit ver weg.
Afgelopen twee jaar ben ik inderdaad aangekomen. Dat heeft meerdere redenen:
1. Ik hou van lekker eten.
2. Het tosti-op-bed-tijdperk.
3. MTX.
Destijds paste ik in maatje 36, had ik een platte buik en zag je zowaar mijn jukbeenderen. Ik was best tevreden met mijn uiterlijk. Ik leerde mijn vriend kennen, die ook best tevreden was met mijn uiterlijk, en de eerste clichématige maanden - waarin je tosti’s eet in bed, veel uit eten gaat en met drank en chocola viert dat je zo verliefd bent - zorgden voor wat extra gewicht. Dat vond ik niet erg, want er mocht wel weer wat bij.
Maar nadat het ‘weer wat erbij’ op het punt was gekomen dat het er wel weer van af mocht, moest ik weer aan de MTX. En omdat ik de misselijkheid alleen met vet eten kan bestrijden, is het afvallen sindsdien bergafwaarts gegaan.
Mijn moeder zegt: ‘Dat je aankomt is balen, maar je moet niet vergeten hoe goed je het op de MTX doet en hoe knap het is hoe je er mee omgaat.’
Ik knik, hoewel ik wil zeggen: ‘Wat kan mij die MTX nou schelen als ik straks moddervet ben?’
Daar zit natuurlijk het probleem. Ik baal van die extra kilo’s omdat ze van de MTX komen. Had ik eerst mijn eigen gewicht en de toe- en afname daarvan in eigen handen, nu hangt het voor een groot deel van af hoe misselijk ik per dag, per week ben. Dat vind ik oneerlijk. Ik ben nu niet dik, maar ik vrees het moment dat ik het zal worden.
Toch zou ik het probleem niet groter maken dan het is. Vind ik mezelf te zwaar, dan moet ik daar iets aan doen. Lukt het me nu niet om minder of anders te eten, dan zal ik meer moeten bewegen. Zwemmen, dus, zodat ik over een paar maanden weer in mijn favoriete skinny-jeans pas. En in bikini. En strakke jurkjes.
Ik ben niet dik. Laten we zeggen dat 2010 begint met een uitdaging.
.jpg)
20°
