Column

   ‘Wat heb je rare schoenen.’

Ehh?

   ‘Bedankt, hè,’ antwoord ik opgewekt. Het is dankzij deze schoenen dat ik uit ben vanavond, dus ik draag ze met trots.

   ‘Nee serieus’, zegt hij. ‘Dan heb je zulke mooie benen en doe je die schoenen aan!’

   Hij kijkt me, voor zover zijn benevelde toestand dit toe laat, oprecht verbaasd aan. Ik haal mijn schouders op en neem een slok bier. Ik weet niet of deze jongen normaal gesproken succes heeft met dit soort teksten, maar bij mij werkt het niet. Omdat hij het verder niet kwaad lijkt te bedoelen, doe ik niets.

   ‘Hoe oud ben je?’ vraagt hij.

   ‘Twintig,’ zeg ik. De jongen lacht.

   ‘Neeee,’ zegt hij, ‘je bent 22. Net als ik.’

   ‘Neeee,’ zeg ik. ‘Ik ben twintig want dat ben ik vorige week geworden.’

   ‘O.’ Pauze. ‘Hoe heet je?’

   ‘Anna.’ En ik zeg ook dat ik geneeskunde studeer - in Amsterdam - want dat is het eerste wat in me opkomt en ik hoop even heel hard dat hij niet toevallig echt geneeskunde studeert en allemaal moeilijke vragen gaat stellen want mijn medische kennis (naast die van mijn eigen situatie) beperkt zich tot het aantal afleveringen dat ik van Grey’s Anatomy heb gezien - maar hij begint opnieuw over mijn Doc’s:

   ‘Maar waarom nou die schoenen?’

   Het is niet mijn bedoeling om als een arrogante trut iedereen weg te jagen - nou ja, een beetje dan - maar de opmerkingen over mijn schoenen worden een beetje irritant. Ik ben meer dan mijn dr.Martins - ik ben bijvoorbeeld ook een heel kort jurkje - toch zijn het elke keer weer mijn schoenen waar iemand iets over zegt.

   Om zijn vraag te beantwoorden zeg ik dat ik op geen andere schoenen kan lopen.

   Stilte.

   ‘Kun je dan wel dansen?’

   ‘Soms.’ Dat hij me vijf minuten geleden zag dansen is-ie kennelijk al vergeten.

   ‘O.’ Een denkrimpel. ‘Maar dan zit je de hele avond op de bank. Dan ben je eigenlijk een muurbloempje.’

   ‘Zo voel ik me niet.’ Vriendelijk maar gedecideerd kijk ik hem aan - iets waar ik lang op heb moeten oefenen. De jongen vertrekt. Ik drink mijn glas leeg en sluit me weer aan bij ex en vriendin. Van de jongen geen spoor, tot ik weer begin te bewegen.

   ‘Je danst!’ Waarmee hij waarschijnlijk bedoelt dat ik die rare schoenen helemaal niet nodig heb. Nu negeer ik hem wel. Volgende keer dat iemand mijn schoenen in zijn openingszin gebruikt, zeg ik wel gewoon dat ik gothic ben. Of een muurbloempje.

PS: Ik ben gek op gothics, dus no offense!